Troika

Nadat ze eerder twee bewegingen van Beethovens Zevende symfonie choreografeerde in de ruïnes van Delphi, neemt Sasha Waltz, Duitslands meest vooraanstaande choreografe sinds Pina Bausch, de volledige partituur nu als uitgangspunt van een nieuwe voorstelling. →

Choreografen Marc Vanrunxt en Georgia Vardarou brengen samen met dansers Robson Ledesma en Júlia Rúbies Subirós een dansante ode aan kunstenaar Blinky Palermo, op muziek die de vroege Belgische electro in herinnering brengt. →

Zes performers vormen het hart van O amor natural en verenigen diverse werelden in termen van leeftijd, (on)zichtbare beperking, etniciteit, libertijnse of conservatieve geesten, ervaring,… Samen overstijgen ze de binaire codes van ja en nee en verkennen ze instemming in al zijn non-verbale rijkdom. →

Alesandra Seutin neemt je mee in deze zinderende performance, geïnspireerd door haar ervaringen als vrouw met een gemengde achtergrond. In een provocerend spel pelt ze de verschillende lagen van haar identiteit af en vermengt ze dans, theater, tekst en zang. Een energieke trip vol donkere humor. →

Het is een tweeling. Ze zijn identiek gekleed en verschijnen op een leeg podium. Hun twee lichamen – het ene valide, het andere motorisch beperkt door cerebrale parese – vatten een dans aan waarbij ze elkaar telkens weer vastpakken en loslaten. En op het omhelzen en vastklampen volgen discussies, of gekibbel. →

In Version(s) brengt Dorothée Munyaneza twee mannen samen: Christian Nka, voormalig bokser en cultfiguur in Marseille, en Ben LaMar Gay, componist en muzikant uit Chicago. Via de klanken van Ben ontvouwt zich een portret van Christian, waarbij Munyaneza voor het eerst in haar werk expliciet mannelijkheid bevraagt. →

Van 2004 t.e.m. 2009 schuimde Peeping Tom de wereld af met Le Salon, een stuk dat verval en verlies in ogenschijnlijk gewone gezinnen weerspiegelt. Twintig jaar later reflecteren Gabriela Carrizo en Franck Chartier met een nieuwe generatie aan artiesten en publiek op de erosie van onze zekerheden. →

Anne Teresa De Keersmaeker verkent de eerste minimalistische stappen van Philip Glass aan de hand van vier stukken die hij in de periode 1969-1970 schreef. Ze put maximaal een radicale taal uit, gebaseerd op herhaling, trance en tot de essentie herleid choreografisch materiaal. →

Moya Michael en Igor Shyshko bouwen met zes nieuwe performers verder op hun duet Darling uit 2012 en onderzoeken hoe persoonlijke contexten kruisen met nationale gebeurtenissen - dictaturen, rampen, migraties,… Een poetische reflectie op hoe het lichaam geschiedenis draagt, en hoe verbinding kan ontstaan vanuit verschil. →

In the afterglow is een ode aan de moeder en het ballet. De 31-jarige Emiel Vandenberghe danst samen met de 82-jarige balletlegende Birgit Keil een duet dat een ontmoeting is tussen generaties, tussen meesteres en leerling, tussen artistieke moeder en zoon. →

Voetvolk viert zijn 20-jarige bestaan met de terugkeer van deze succesvoorstelling. Geinspireerd door preken van de ultraconservatieve ‘televangelist’ Jimmy Swaggart, evoceert Gruwez meesterlijk de lichamelijke overtuigingskracht van het woord, op een hypnotiserende soundscape van Van Cauwenberghe. →

Tien jaar na zijn laatste creatie brengt William Forsythe een nieuwe creatie voor de Dresden Frankfurt Dance Company. Na de pauze van dit tweeledige programma neemt Thomas Hauert zijn dansers mee in een speelse dialoog met het Pianoconcert nr. 3 van Sergej Rachmaninov. →

In A Wave neemt choreografe ZoëDemoustier iconische scènes uit de jaren 80 en 90 onder handen. Zij en haar cast van verschillende generaties eigenen zich het danserfgoed van de ‘Vlaamse Golf’ (opnieuw) toe en gaan er hun eigen weg mee. →

Dertig jaar na de dood van z’n vader zoekt wereldvermaard choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui tevergeefs naar zijn graf op een begraafplaats in Tanger. Hij blijft naar hem zoeken in deze heel persoonlijke creatie, die tezelfdertijd ook een eerbetoon is aan Ihsane Jarfi, die in 2012 slachtoffer werd van een racistische, homofobe moord in Luik. →